Polskie Towarzystwo Rakietowe - Amatorskie Konstrukcje Rakiet

Witam



Rakieta GABRIELA-2, to następczyni rakiety Gabriela -1, którą wykorzystaliśmy w ubiegłym roku do wspólnego projektu w ramach RoXaN Group, celem którego było wyniesienie na pokładzie aparatu fotograficznego.



Tym razem model zabrał na pokład aparat filmowy kolegi Jaskiniowca.

Jest to model jednostopniowy.



* Średnica korpusu 100 m, wysokość rakiety 1100 mm ( w zależności od wersji)

* Masa startowa, to około 3 do 3,5 kg.

* Silnik napędowy klasy I DEV-400 mojej konstrukcji zawiera paliwo żywiczne ZPM o masie 400 g

Rakieta startuje z wyrzutni szynowej (2m)





* System odzyskiwania oparty na Uniwersalnym Układzie Wyzwalania Spadochronu (UWS-1) konstrukcji Jaskiniowca.







Model wykonany jest z dwóch rur PCV o średnicy zewnętrznej 100 mm (kształtki wentylacyjne). Łoże silnika papierowe. Stateczniki wykonane z płytek z kompozytu szklano-epoksydowego o grubości 1 mm. Część silnikowa została wzmocniona pianką poliuretanową.



Głowica paraboliczna z tworzywa sztucznego (polistyren) wzmocniona włóknem szklanym i żywicą poliestrową.



Kamera znajduje się w górnej części rakiety, bezpośrednio pod głowicą.





Dzięki zastosowaniu pryzmatu, możliwe jest filmowanie ziemi bezpośrednio pod rakietą. Uruchamianie kamery odbywa się ręcznie bezpośrednio przed startem.







14-12-2008 zaliczyłem udany start Gabrieli. Wszystko udało się w 100%.

Rakieta mimo silnego wiatru, bardzo stabilnie wzbiła się w powietrze, kręcąc film z pokładu.



Tutaj:

http://www.ksard.pl/filmy/14122008/Gabriela_3l_m.avi

Film z pokładu -> http://www.ksard.pl/filmy/14122008/Gabriela2osz.avi



Jeśli ktoś ma pytania, chętnie odpowiem.

Czy stateczniki były z płytek do obwodów drukowanych?

Jaka jest technika mocowania i pozycjonowania stateczników owocująca taką stabilnościa lotu



pozdr

Stateczniki wykonałem z płytek do obwodów drukowanych o grubości 1 mm zakupionych na Allegro.

Korpus modelu to rura PCV, do której jak wiadomo trudno cokolwiek przymocować.

Stateczniki tak naprawdę porządnie przymocowane są do łoża silnika za pomocą żywicy epoksydowej i tkaniny szklanej. Całość wsunięta jest do korpusu z PCV. Lotki połączyłem dodatkowo z korpusem za pomocą kleju nanoszonego z pistoletu. Ku mojemu zdziwieniu spoina jest dość wytrzymała i dodatkowo wzmacnia całe połączenie. W przestrzeń pomiędzy łoże a korpus wprowadziłem piankę poliuretanową. Usztywniło to doskonale korpus rakiety.

Przy ustawieniu stateczników nie stosowałem żadnych wyszukanych metod.

Posłużyłem się szablonem tekturowym z wyciętymi odpowiednio szczelinami i to wszystko

Gdzieś widziałem, jak modelarze z USA do ustawiani stateczników w dużych rakietach (HPR) stosują poziomicę laserową. Może do tego kiedyś i my dojdziemy - mówię tutaj o dużych modelach a nie poziomicy.

Drobne sprostowanie. To Układ Wyzwalania Spadochronu (UWS1), a Nie Uniwersalny Układ Wyzwalania padochronu, bo UUWS2 jest na 2 zapalniki z tajmerem na drugi zapalnik. Ten układ tutaj to UWS1 na jeden zapalnik.

Przepraszam, faktycznie mój błąd. Przy okazji powiem, że tym razem wszystkie układy spisały się wspaniale. Bez nich nie byłoby tak udanej imprezy



Już trochę "przyzwyczailiśmy się" do tych układów, a przecież jeszcze nie tak dawno borykaliśmy się z problemami związanymi z odzyskiem naszych modeli.

Twoje UWS i UUWS 'y Andrzejku rozwiązały je całkowicie.

Teraz nie wyobrażam sobie puszczanie rakiet bez nich.

Wiem, że szykuje się kolejna rewolucja w tym temacie - układy ciśnieniowe.

Pierwszy krok zrobił Jaskiniowiec parę lat temu, ale nie postawił przysłowiowej kropki nad "i", gdyż układ nie zaliczył żadnego lotu. Natomiast nasi koledzy z nad morza dokonali tego nie tak dawno w spektakularnym locie rakiety STRIEŁA.



Niech żyją elektronicy !